Nic nie jest nam obce. Ryzykowna teza.Potwierdzenia szukaj w książce: ZA FASADĄ. Wyd. Werset. 2017
RSS
wtorek, 18 września 2018

 

Harmider czasu

 

Człowieku, odmieniony czasem

- nie pytaj co u mnie za oknem.

Szczelne zamknięcie nie chroni od hałasu

- dobę wyznacza rytm pracy najemnych

siłaczy. Na moich oczach powstaje to,

co ciąży na oglądzie - kurczy się mój

świat wyobraźni, smutek ogarnia

moje gruzowe za-oknie.

Człowiek - nie zegar, obracając się wokół

własnej osi, stoi wciąż w miejscu.

Pozycja centralna - a wokół pobocza.

I jak tu wyjść na prostą?

Nie potrafię otworzyć się na harmider czasu.

Przytulę dłonie przyjaciół.

 

18. 09. 2018

(nsg)

 

 

13:39, ninelnsg5
Link Komentarze (6) »
niedziela, 16 września 2018

 

Światło miłości

 

Smutna... twoja szuflada

- miłość nie przeniknęła ścian.

Nie było jej w pobliżu sufitu,

kiedy próżnia wchłaniała

co było pod ręką, narażając

rozwijające się struny na ból.

 

Trwająca ciemność otwiera

szerzej oczy - zmęczone oczodoły

wyrzucają nadzieję za próg.

Wewnętrzny noktowizor może

skierować światło na stopy,

pokonując samotność i ból.

 

Podążaj drogą z czytelnym

drogowskazem - miłość

i nadzieję przyjmij za duch

tego światła... twojego świata.

 

16. 09. 2018

(nsg)

 

wtorek, 11 września 2018

 

Czas świętowania

 

Masz co świętować... człowieku,

wyposażony w weny miecz.

W szumie wiatru odnalazłeś echo

zasłyszanych kiedyś słów.

Spadającym łzom przypisałeś

moc oczyszczającą.

Pokonując niemoc swoich stóp,

dotarłeś do świetlików

zniewolonego umysłu.

Uwalniając wzrok i zacisk rąk,

wyrwałeś się z uścisku wrzącej lawy.

Teraz już wiesz - niektóre rany

bolą mniej od wizji zagłady.

Wzniosłeś się ponad tło... bez straty!

 

11. 09. 2018

(nsg)


poniedziałek, 10 września 2018

 

Czy warto?

 

Nie warto obnażać "podlasia",

skoro widza brak...

 

Szkoda pięknej szaty - to ona

zdobi liczne połacie,

uwrażliwia stopy żubrów

i innych braci.

 

Szkoda igieł i szyszek spadających

z wiekowych drzew.

 

Nie warto wynaturzać tego,

co zagnieżdżone w tradycji od lat,

kpić z dialektu zawieszanego

w ulicznym gwarze tubylców.

 

Pogranicze z duszą czułą otwiera

serce na powiew esperanto.

 

Nie ma nagiego "podlasia"

poza czyjąś wyobraźnią.

Zagospodarowanie może smucić

- zabawa w nieobyczajność nudzi.

 

Nie warto grać kartą "podlasia"

- z czasem i ona "się zgrywa"...

 

10. 09. 2018

(nsg)

 

Tagi: czy warto
13:29, ninelnsg5
Link Komentarze (6) »
piątek, 07 września 2018

 

*

nie wchłania trosk puszysty śnieg

lodu nie rozbija szyderczy śmiech

na przednówku chłód oplata cień

w upalny czas rozsądek topi żar

 

**

komu nie udało się pokonać wertepów

niech odsunie szampana

weźmie do ręki kromkę chleba

i podzieli się z towarzyszem niedoli

 

***

widzisz... nie dowierzasz

pieniądz w obrocie - zasad smak

rozwiązany worek - honoru brak

pamięć... zaciera ślad

 

07. 09. 2018

(nsg)

 

16:11, ninelnsg5
Link Komentarze (2) »
czwartek, 06 września 2018

 

Poza domem

 

unoszą głowy

oszukując swój wzrost

w goniących obłokach

osadzają pragnienia

 

splątany umysł

rozbiegany wzrok

poszukują stabilności

na ścieżce do domu

 

nieroztropni optymiści

rzadko patrzą na stopy

zdarza im się potknąć  

na własnym progu

 

06. 09. 2018

(nsg)

 

Tagi: poza domem
10:54, ninelnsg5
Link Komentarze (8) »
piątek, 31 sierpnia 2018

 

Dystalność opamiętania

 

Kiedy przeszłość zastępuje przyszłość,

a verticale oplatają umysły znane

- do łask powraca kierat,

z którego koń dawno się wyzwolił -

klapki na oczy założył człowiek.

 

Kiedy kłamstwo zastępuje prawdę,

daltonizm kreśli świat czarno-biały

- jałowieje dusza pozbawiona kolorów,

oko pieści zarys tęczy na niebie -

ziemia odsłania rzeczywistość nieznaną.

 

Kiedy opamięta się człowiek ułomny,

dostrzeże widok rozproszonych plonów

- kruszejący fundament z piaskowca...

 

 

31. 08. 2018

(nsg)


środa, 18 kwietnia 2018

 

 

 

KOLEJNY WPIS NA TYM BLOGU POJAWI SIĘ

PO WAKACJACH.

ŻYCZĘ WSZYSTKIM ODWIEDZAJĄCYM MOJĄ STRONĘ

DNI PEŁNYCH CIEPŁA I RADOŚCI.

ninelnsg5

 

 

 


19:39, ninelnsg5
Link Komentarze (7) »
poniedziałek, 16 kwietnia 2018

 

Przerwana wróżba

 

Linia mojego życia dogoniła twoją

- co zrobi teraz? Może snuć się

powoli lub nabrać przyspieszenia

- może też się zatrzymać.

Teraz przybliżam się do zrozumienia

- co mogłeś czuć wtedy… a ja

myślałam, że jesteś wieczny.

Uśmiech na twarzy, odrzucenie tlenu

- pogodzenie, zero buntu, kontakt

zachowany.

 

Tak triumfuje zwycięstwo nad

słabościami. A mnie wciąż dręczy

tajemniczość reagowania.

 

Kiedyś patrzyłeś na moje linie papilarne,

zaglądałeś w moje oczy – opuściłeś

głowę z niedowierzania. Nie wydobyłeś

z siebie żadnego słowa – uchwyciłeś dłoń

wyciągniętą obok. Do niej przemówiłeś

bez ściemniania – jej przyszłość była

jasna. Moja niedokończona wróżba

wciąż ciążyła na codziennej myśli – zniknęła

w chwili twojej przemiany. Posmutniałam,

czegoś zabrakło.

 

Mędrzec powiedział – to nie grunt

przesuwa się pod nogami. To nogi mkną

po śliskiej nawierzchni.

 

Przy każdym wzniesieniu wytracają

szybkość, wpadając w dół gubią cząstkę

swojej świadomości. Przed każdym

zakrętem tracą coś z przeszłości,

zacierają zaczyn tożsamości. Wzbijając się

w przestrzeń nieznaną nie tracą na

godności, nie grzeszą anonimowością.

Nawet bezpaństwowcy odnajdują tam swoje

miejsce, choć wsiadanie pospieszne

do wagonu nie cieszy.

 

17. 04. 2018

(nsg) 



niedziela, 15 kwietnia 2018

 

Terapeutyczne olśnienie

 

błąd – pomyłka – usterka

wstyd wypala czoło

na sen można przyjąć lekarstwo

jawa potrzebuje odmiany

 

barwią się uczynki

na tektonicznej platformie

wszechobecna szarość nie zachwyca

prawda – niegodziwość przestrzenią życia

 

na niej można kreować się

na króla – pazia – anty – i bohatera

gubić troski namierzać zwycięstwa

oglądać ślady prowadzące donikąd 

 

będąc na wzgórzu można

nie dostrzegać ludzkich cierni

siedząc w dole głębokim

nie myśleć o odmianie swojego losu

 

olśnienie może pojawić się w chwili

kiedy wyłuskanie punktu bezpiecznego

zawodzi – jest jak brylant wtopiony

w nadzieję której płomień przestał iskrzyć

 

otwiera się przed wątpiącym świat

ludzkiej wyobraźni który jest też jego

udziałem – przyjazny wybarwiony 

z kreską redukującą błądzenie

 

proste ścieżki prowadzą zawsze

do domu…

 

15. 04. 2018

(nsg)



 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 14
Tagi